Powered by Blogger.

My Instagram

Ο καιρός πάει να χαλάσει...



Φορές που μαλάκωνε ο καιρός, η φωτιά αδυνάτιζε πολύ κι έσβηε και καθώς ήτανε χρεία για οικονομία στα ξύλα, κάμποσες ώρες της μέρας, ήταν ορμήνεια να μην τη συμπάμε... Τα προσανάμματα όμως ήτανε πάσα στιγμή έτοιμα, στην άκρα της γωνιάς, ότι ο καιρός απότομα άλλαζε ή άξαφνα χρειάζονταν να μπεί το τηγάνι στην πυροστιά... Προσανάμματα, άκρες απ' τις κλάρες πούχαν μαδήσει τα μανάρια από καιρό... Και στη στιγμή η φωτιά φούντωνε και με τη σειρά τους άναβαν και τα λιανά και τα κούτσουρα... 



Κρέμαε την καρδιά του πλάϊ στο τζάκι, ότι το καλούσε ο καιρός...



Στο τοίχο, στις άκρες της γωνιάς του τζακιού, στις κορφές όπως τις λέγαμε στο χωριό και πλάϊ στα κρεβάτια, έβαναν, τώρα το χειμώνα, οι νοικοκυρές μάλλινες, υφαντές πάντες, για να ακουμπάμε ζεστά και για να μη σηκώνουμε του τοίχου τον ασβέστη... Σχέδια οι υφάντρες ένα σωρό, πούδιναν χρώμα κι ομορφιά στα χρόνια, πούχε η ζέστη, τότε, την έγνοια και τη λαϊκή τέχνη αντάμα...



Κειμενο και φωτογραφιες απο:


No comments