Powered by Blogger.

My Instagram

Φυτειες - Ένας δρόμος μια ιστορία



Ξεκινάμε το σημερινό μας ταξίδι από την Εκκλησια της Παναγιας και πάμε προς τα πάνω, προς την πλατεία.  Θα θυμηθούμε τα παλιά καταστήματα και επιχειρήσεις που υπήρχαν εκεί.  Θα χρησιμοποιήσουμε όμως τα αυθεντικά ονόματα "παρατσουκλια" δηλαδή, έτσι και αλλιώς δεν θυμάμαι τα πραγματικά ονόματα όλον αυτόν.  Θα δείτε ότι όλους τους λέω, Μπάρμπα, επειδή έτσι είχαμε συνηθίσει, όλοι μας , τους μεγαλύτερους δεν τους φωνάζαμε απλά με το όνομα τους.


Όπως λοιπόν ξεκινάμε τον δρόμο, ακριβώς απέναντι από την Εκκλησια της Παναγιας, είχαμε την πρώτη επιχείρηση, εκεί, κάτω από το σημερινό σπίτι υπήρξε το τσαγκάρικο του Μπάρμπα Δήμου του Τσαγκάρη.  Πόσοι και πόσοι από εμάς δεν πηγαίναμε εκεί τα παλιά μας παπούτσια και μετά από δυο μέρες τα περνάμε πίσω σαν καινούργια.  Ο Μπάρμπα Δήμος καθισμένος εκεί μέσα, με την μυρουδιά από τα δέρματα, τα παπούτσια και βερνίκια όλοι μέρα έραβε, έβαφε και κολλούσε παπούτσια, απέξω άκουγες το τικ τικ τικ που έκανε το σφυρί που χτυπούσε να περάσει τις πρόγκες στις σολες.



Συνεχίζοντας σιγά σιγά προς την πλατεία στα δεξιά του δρόμου ακριβώς απέναντι από την πρώτη διασταύρωση, συναντούσαμε το Ουζερί του Τσιπογιάννη.  Εκεί βρίσκαμε παρεούλες να κάθονται στα λιγοστά τραπεζάκια και να πίνουν τα ουζάκια τους και να αγναντεύουν έξω από την μεγάλη τζαμαρία.

Aπέναντι από το ουζερί του Τσιπογιαννη ήταν το τσαγκαρικο του Μπαρμπα Σωτήρη του Σκαρλιγκου πηγαίναμε να πληρώσουμε καιμ ας έλεγε; ( Λίαν επιοικος δύο δραχμές )

Λίγο ποιο πάνω αριστερά, είναι εκεί ακόμη, συναντάμε το πρώτο μεγάλο Καφενείο, σφαγειο και ψησταριά, δεν είναι άλλο από αυτό της οικογενειας Σκαρλίγκου.  Ο Γιώργος με τον πατέρα του καθημερινά εκεί, με τα ψητά στην σούβλα να μοσχοβολάνε και να χαιρετούνε τους περαστικούς.

Από την ίδια πλευρά του δρόμου δυο-τρεις πόρτες ποιο πάνω συναντούσαμε και την δεύτερη επιχείρηση. Ήταν το Ραφείο του Ψηλού όπου οι άντρες πήγαιναν να φτιάξουν τα κουστούμια τους και να επιδιορθώσουν τον ρουχισμό τους.

Απέναντι από το ραφείο είχαμε το Κουρείο του Μπάρμπα Νίκου του Μπούστα.  Για χρονια ο κύριος Νίκος είχε την εκλεκτή πελατεία όλου του πάνου χωριου. Εκεί άντρες και αγόρια πήγαιναν για το κούρεμα τους. Με τα ψαλίδια του και την βούρτσα με την πούδρα αλλα και το "μπριολη" στο τέλος να μοσχοβολάει, ο Κυρ, Νίκος σε έστελνε σπίτι όλοκαινούργο.


Φθάνουμε πλέον στην πλατεία του χωριου μας, μια πλατεία που εκείνα τα χρονια έσφυζε από ζωή, ήταν το κέντρο του χωριου, ήταν εκεί που η Εκκλησια του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου δέσποζε επιβλητική, και τα πιτσιρίκια γέμιζαν τον χώρο της και έπαιζαν κάθε λογής παιχνίδι από μπάλα μέχρι ρόδα μέχρι κουτσό και ότι άλλο βάζει ο νους.



Εκεί στην πλατεία, που εκείνα τα χρονια ήταν πανέμορφη και όχι όπως σήμερα στο κακό της το χαλι, βρίσκαμε και τα ποιο πολλά μαγαζιά.






Πρώτο από όλα είχαμε το καφενείο και ψησταριά του Μπάρμπα Γιάννη του Μπρίκι.  Καθημερινές, γεμάτο από κόσμο ο Κυρ. Γιάννης με την σύζυγο του σέρβιραν τους πελάτες τους τα ουζάκια τους, τους εκλεκτούς καφέδες με λουκουμάκι και ότι άλλο είχε το μαγαζί.

Μεεεζές, Μεεεεεεεεεεζές, Εδώ ο καλός Μεζές,  Ποιος δεν θυμάται τον Μπρίκι τα σαββατοκυριακια να βγαίνει έξω και να φωνάζει αυτή την λέξη.  Αυτό σήμαινε βεβαια ότι είχε ψήσει φρέσκα Κοκορέτσια και Φρυγαδέλια και μαζευόταν οι άντρες στην σειρά να πάρουν τον μεζέ τους, και τα πιτσιρίκια να περιμένουν κάποιον κουβαρντά να τα κεράσει κάνα κομματάκι.




Τόσο κόσμο είχε εκείνα τα χρονια το χωριο μας που δεν έφθανε ένα ραφείο αλλα είχε και δεύτερο, Αυτό του Μπάρμπα Νίκου του Φουρνελη. Εκεί διπλα στο Καφενείο του Μπρίκι, ο Κυρ. Νικολός μέσα σε ένα μικρό μαγαζάκι έραβε υπέροχα κουστούμια, παντελόνια και τα πρώτα Τζιν (ντριλια) παντελόνια στο χωριο.


Διπλα από το ραφείο είχαμε άλλο ένα Καφενείο, αυτό του Μπάρμπα Γιάννη του Ρούλια.  Μεγάλο, Ευρύχωρο με μεγάλη αυλή μάζευε τους πελάτες που είχανε φάει καλά στου Μπρίκι και τους κερνούσε μέσα μέσα και καμια παγωμένη μπυρίτσα.



Φυσικά τόσο φαΐ και πιοτό χρειάζεται και τσιγάρα. Τι άλλο καλύτερο από ένα περίπτερο, να μπορεί να πάρει κάποιος το πακέτο Άσσος η Καρελια  και μια εφημερίδα για να διαβάσει. Για αυτό το λόγο είχε φροντίσει ο Μπάρμπα Δημήτρης.  Με το περίπτερο του στην καλύτερη δυνατή τοποθεσία, ακριβώς διπλα από το γραφειο του συνεταιρισμού είχε τα πάντα.  Τα πιτσιρίκια τα Σαββατοκύριακα έτρεχαν να πάρουν μια τσίχλα η μια καραμέλα ενώ οι άντρες τα απαραίτητα όπως προείπαμε.



Συνεχίζοντας την βόλτα μας γύρο από την πλατεία και περπατώντας διπλα από το περίπτερο είχαμε άλλο ένα οικογενειακό καφενείο αυτό της οικογενειας Βλαχομήτρου όπου ο Μπάρμπα Αντρέας με την σύζυγο του πάντα με χαμόγελο καλοδέχονταν την πελατεία τους είτε μέσα είτε στον όμορφο εξωτερικό χορό με θεα το παλιό συντριβάνι της πλατείας μας.

Ποσα μετράμε μέχρι τώρα 9-10, σκεφτείτε τώρα όμως, ποσα έχει σήμερα αυτή η διαδρομή 

Προχωράμε, συνεχίζουμε την όμορφη βόλτα μας. Όπως είπαμε χρησιμοποιούμε το Μπάρμπα, τα παρατσούκλια και λίγα λόγια για το κάθε μαγαζί.

Φθάνουμε στο σημείο που τα Λεωφορεία του ΚΤΕΛ κάνανε την στροφή τους. Εκεί που συναντούσαμε 6 μαγαζιά.


Τα δυο, καφενεία, διπλα διπλα, αυτό του Τσιλεγγα και αυτό του Κουτσομπινα.  Και τα δυο τους ίδιο στυλ, ευρύχωρα με πολλά τραπέζια και αρκετό καπνό από τα τσιγάρα.  Διπλα από τα δυο αυτά καφενεία είχαμε και το μικρότερο από όσο θυμάμαι από όλα, την ψησταριά του "Κουτσιαρελου". Εκεί που ο Μπάρμπα Κώστας έσφαζε τα αρνάκια και τα κατσικάκια και καθημερινά μπορούσες να πας να πιεις το κρασακι σου η ουζάκι μαζί με μεζεδάκι. 



Απέναντι από όλα αυτά, είναι εκεί ακόμη, είχαμε ένα από τα μεγαλύτερα καφενεία της περιοχής, αυτό του Μπάρμπα Κοίτα.  Ευρύχωρο , ζεστό με πολύ κόσμο, εκεί που όταν έπινες το καφέ σου είχες και κέρασμα ένα λουκουμάκι.  
Κολλητά διπλα διπλα ήταν και το σφαγείο στου Μπάρμπα Νίκου.



Από κάτω κολλητά στο ίδιο κτίριο είχαμε το εκλεκτό και ίσος για τα χρονια εκείνα το μοναδικό ίσος πολυκατάστημα στα μέρει μας, Το παντοπωλείο, σφαγείο, ψητοπωλείο και καφενείο τον αδελφών Σκοτίδι.

Στην πάνω γειτονιά όμως είχαμε και αλλα μαγαζιά και επιχείρησης εκτος από τα καφενεία. 



Λίγο ποιο πάνω στον δρόμο που πήγαινε στο τότε νηπιαγωγείο βρίσκαμε το παντοπωλείο του Μπάρμπα Κώστα του "Τουτσα".  Και την δεν είχε εκεί μέσα, και του πουλιού τα γαλα έβρισκες αλλα εκείνο που θυμάμαι ποιο πολύ από αυτό το μαγαζί ήτανε ο κύριος (Κεραυνος) που καθόταν πάντα εκεί μέσα μπροστά από την σόμπα και απλά έκανε παρέα στον Κυρ. Κώστα.

Φωτογραφια αρχειου

Προς την άλλη κατεύθυνση, είναι ακόμη εκεί, είναι και ο Φούρνος τοu Σκοτίδι με τον κυρ. Γιώργο και την σύζυγο του εκείνα τα χρονια να φτιάχνουν φρέσκο , ζεστό μυρωδάτο ψωμί και κουλούρες.

Πάνω από τον φούρνο είχαμε και το παντοπωλείο του Κυριου Σταυροπουλου, όπου κάποιος μπορούσε να αγοράσει από όσο θυμάμαι όλα τα σχολικά είδη καθώς και αλλα ψιλικά. 


Φυσικά είχαμε και το γραφείο του Αγροτικού συνεταιρισμού, τις αποθήκες του συνεταιρισμού, το Ελαιοτριβείο , για ένα διάστημα είχαμε και Ζαχαροπλαστείο, και κατάστημα πώλησης ειδών ρουχισμού και καφετεριες και άλλο ένα καφενείο και ένα ακόμη παντοπωλείο, αυτό του Θανασίου, είχαμε το Νηπιαγωγείο και ένα ακόμη, δεν ξέρω εάν είναι καν επιχείρηση αλλα το αναφέρω μιας και το θυμήθηκα. Θυμάμαι τον υπάλληλο του υδραγωγείου μας, τον Βασιλάκο να έρχεται καθημερινά 2-3 φορες την ημερα να ελέγχει την πίεση του νερού και την κατάσταση της δεξαμενής. 


Φυσικά εκείνα τα χρονια που έσφυζε από ζωή το χωριο, είχαμε και τα πανηγύρια.  Η πλατεία ήτανε το μέρος να βρίσκετε κανεις.  Από το Μαγαζιά του Σκαρλίγκου, του Μπρίκι , του Ρούλια, Του Κοίτα, του Τσιλεγγα και πάνω στην ίδια την πλατεία είχαμε όργανα παντού.  Μικροπωλητές με κάθε είδους παιχνίδι,  γλυκίσματα, τα γνωστά ματζούνια και κοκοράκια μέχρι τον μπακλαβά και την σάμαλι μέχρι το μαλλί της γριάς.  Κόσμος , φωνές, παιδιά, παιχνίδια παντού!




Οι φωτογραφίες είναι ποιο πρόσφατες από το αρχείο μας. Εάν έχετε παλιές όμορφες φωτογραφίες από τα σημεία που προαναφέραμε, εάν ακόμη έχετε άλλες πληροφορίες, κάποια διόρθωση η κάποιο σχόλιο σας παρακαλούμε μην διστάσετε, στείλε μας ένα μήνυμα και εμείς με χαρά θα το αναρτήσουμε.

Κειμενο - Γιαννης Φουρνελης

No comments