Powered by Blogger.

My Instagram

Mην αλησμουνήις, γυρίζουντας απ' του χουριό, να μ' φέρ'ς μπαταρία για του φακό...



Έλεε, τότε, ο ξωτάρης σε δικούς ή διαβαταραίους, μην αλησμουνήις, γυρίζουντας απ' του χουριό, να μ' φέρ'ς μπαταρία για του φακό...

Με το φακό έκαναν ότι δουλειές είχανε αποβραδίς οι ξωτάρηδες, με το φακό έβγαιναν απ' την καλύβα πρωτού το χάραμα, με το φακό ακόμα έβγαιναν γι' άρμεμα τα μεσάνυχτα...Κι ακόμα, με το φακό γύριζαν οι άντρες απ' τα καφενεία στα σπίτια τους, τη νύχτα, πριχού να φτάσει το ηλεκτρικό στο χωριό και να φωτιστούνε οι δρόμοι και τα σοκάκια απ' τις κολόνες της ΔΕΗ...



Πάσα σπίτι είχε ένα φακό, πάσα άντρας ένα φακό στην τσέπη του, πιότερο σαν είχε συγνεφιά ή το φεγγάρι ήτανε στη χάση του και το σκοτάδι πηχτό...

Κείνα τα χρόνια ήτανε και χωματόδρομοι και σαν έβρεχε περπάταε ο κόσμος στη λασπουριά και στις λακκούβες... Κι όλο και κάποιος γλίστραε κι όλο και κάποιος λασπώνονταν, ιδιαίτερα σαν τάχε τσούξει κομμάτι... Κάπου σε κείνα τα χρόνια, τις νύχτες της λασπουριάς και του φακού, η φράση, "φέξε μου και γλίστρησα" φοριόντανε πολύ...

Κειμενο και Φωτογραφιες απο:

No comments