Powered by Blogger.

My Instagram

Tο Καροτσίνι



Τη δεκαετία του ’60 και ’70 στα χωριά μας δεν είχαμε παιχνίδια, εμείς τα εξάχρονα και πάνω παιδιά, ούτε μπορούσαμε να αγοράσουμε. Μόνοι μας φτιάχναμε διάφορα αντικείμενα ,κάποια από αυτά τα χρησιμοποιούσαμε ως παιχνίδι, παίρνοντας την τέχνη από τους πατεράδες μας. Ένα από αυτά ήταν και το Καροτσίνι.

Τι ήταν το καροτσίνι; ήταν το  χειροποίητο αυτοκίνητο της εποχής μας ,για παιχνίδι φυσικά! Ο κορμός του ήταν ένα ίσιο χοντρό καλάμι 2μ  που το κόβαμε από τις καλαμιές στο ποτάμι. Τις δυο ρόδες τις φτιάχναμε από πολύ χοντρό σύρμα ,αυτό που ονόμαζαν τηλέγραφο, τις οποίες τις τοποθετούσαμε στη μια άκρη του καλαμιού που σχίζαμε ελαφρώς για να τις τοποθετήσουμε και μετά τι σχισμή την δέναμε με ένα ψιλό σύρμα για να νη βγαίνουν οι ρόδες. Στην άλλη άκρη 10με 15 εκατοστά ποιο μέσα ανοίγαμε μια μικρή τρυπά ,όχι διαμπερές από όπου θα έβγαινε η άκρη του τιμονιού.

Το τιμόνι το φτιάχναμε και αυτό με τηλέγραφο που στη μέση προεξείχε λίγο σύρμα βάζοντας το από την άκρη του καλαμιού να έβγαινε από την τρύπα που είχαμε ανοίξει πριν. Αυτό θα χρησίμευε ώστε το τιμόνι να μη κάνει στροφή 360 μοιρών αλλά στροφή όπως τα σημερινά αυτοκίνητα .Την προεξοχή του σύρματος την είχαμε και σα λεβιέ ταχυτήτων αλλά κρεμάγαμε και διάφορα μπιχλιμπίδια για ομορφιά. Κατά μήκος του καλαμιού για ομορφιά κολλούσαμε διάφορες αυτοκόλλητες εικόνες .Με μια απλή πλακέ μπαταρία ,καλώδιο και ένα η περισσότερα μικρά λαμπάκια είχαμε και φώτα για τη νύχτα .



Όλα τα παιδιά είχαμε καροτσίνια και κάθε απόγευμα πηγαίναμε στο γήπεδο και από εκεί αρχίζαμε δρομολόγια και αγώνες ταχύτητας μουγκρίζοντας κιόλας όπως ο ήχος των αγωνιστικών αυτοκινήτων.

Κάποιοι από εμάς που μας έστελνε η μάνα μας στο μαγαζί για ψώνια πηγαίναμε με το καροτσίνι και τα ψώνια τα φορτώναμε σε αυτό με διάφορες πατέντες. Κάποιοι επίσης για περισσότερο χώρο έσερναν και πλαστικές καρότσες από αυτοκινητάκια που βρίσκαμε στα σκουπίδια η στο ποτάμι η που μας είχαν αγοράσει οι γονείς μας.

Οι ποιο εφευρετικοί, όπως ο Τάκης Παύλος (Μπικιτόλας)που ήταν εξπέρ στο φωτισμό ,έβαζαν καθρεφτάκια και στέκα για να το παρκάρουν όπως τα σημερινά μηχανάκια. Το δράμα μας ήταν όταν τσακωνόμασταν και στον εκνευρισμό μας πατούσαμε το καρότσι του φίλου μας, το σπάγαμε και το κλάμα δεν είχε σταματημό!!!

Σημ. Η φωτογραφία πάρθηκε από το πολύ καλό ημερολόγιο του συλλόγου Λιθοβουνίου.

http://www.vasilopoulo.com.gr/

No comments