Powered by Blogger.

My Instagram

"Oταν ο θνητός γίνεται αθάνατος"



Ο λαογράφος του χωριου μας (Φυτείες Ξηρομέρου) Δημήτρης Βραχάς (δείτε εδώ), που με αφοσίωση ερευνά τη παράδοση και το παρελθόν και προσπαθεί με πάθος να δείξει τις βαθιές του ρίζες, μας έστειλε αυτό εδώ το πανέμορφο κείμενο αφιέρωμα στους Εύζωνες.

Πλήθος κόσμου συρρέει στο Σύνταγμα καθημερινά, στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στο Προεδρικό Μέγαρο ή έξω από το στρατόπεδο της Προεδρικής Φρουράς επί της οδού Ηρώδου Αττικού, για να παρατηρήσει τους ακίνητους σκοπούς. Όλοι περιμένουν τη στιγμή που θα ξεκινήσουν να κινούνται, κάνοντας τα ιδιαίτερα ευζωνικά βήματά τους.

Θέλουν να δουν από κοντά τη συνέχιση της ζωντανής παρουσίας των Ευζώνων, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στους εθνικούς μας αγώνες από το 1821 μέχρι το 1940 και με τις ηρωικές τους πράξεις έγιναν τα σύμβολα του ηρωισμού και της θυσίας για την Ελλάδα. Οι εύζωνες Εισπράττουν καθημερινά την αγάπη και το θαυμασμό του κόσμου, που παρακολουθεί την αλλαγή ή τη διέλευση όταν περνούν από μπροστά του.

Τι είναι αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς;
Που στέκονται τόσες ώρες ακίνητοι;
Η στολή τους;
Τα βήματά τους;
Ο συγχρονισμός;

Όλα αυτά μαζί κάνουν ξεχωριστό αυτόν που φέρει την τιμή και το όνομα του Εύζωνα.

«Όταν είναι πάνω στο μνημείο δεν μπορεί τίποτα να τους αποσπάσει την προσοχή. Είτε είναι 1.000 άτομα κάτω, είτε 10 γι΄αυτούς είναι το ίδιο».




«Για κανέναν λόγο δεν θα γυρίσουν το βλέμμα τους, γιατί τότε θα χαθεί η μαγική εικόνα που ο κόσμος έχει στο μυαλό του γι΄αυτούς».

Ο Εύζωνας υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία με τιμητικό χαρακτήρα τις τελευταίες δεκαετίες και απεικονίζεται σαν «Ελληνικό Σύμβολο» θυμίζοντας στον Ελληνικό Λαό το ένδοξο παρελθόν της πατρίδας του.

Οι Εύζωνες, καλά ζωσμένοι με ψυχικά και σωματικά χαρίσματα που φτάνουν και περισσεύουν, είναι οι καλύτεροι οπλίτες που υπηρετούν στις τάξεις του Ελληνικού στρατού.



Είναι οι επίλεκτοι στρατιώτες.

Μια έκφραση λέει "όταν ο θνητός γίνεται αθάνατος", εναρμονίζεται πλήρως με το πνεύμα και τη φιλοσοφία που αποκτούν όλοι όσοι εκπαιδεύονται για Εύζωνες. Γεννιέται η αντίληψη ότι δεν υπάρχουν ανθρώπινα όρια και η νοοτροπία πως το σώμα δεν μπορεί να εγκλωβίσει σε καμία περίπτωση τη θέληση του πνεύματος. Η διαδικασία είναι τέτοια, ώστε μέσα απ’ αυτή, παρακολουθείς τον εαυτό σου να παραδίνεται πολλές φορές στον πόνο, όμως την ίδια στιγμή η ψυχή σου γιγαντώνεται.

Φανταστείτε μία διαδικασία εκγύμνασης της ψυχής και του χαρακτήρα.
Προσπαθεί να εκτελέσει όσο καλύτερα γίνεται αυτό που έμαθε, με όλο και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, συνέπεια και συγκέντρωση.

Μπροστά στο μνημείο δεν είναι ο οποιοσδήποτε από μας. Είναι αθάνατος, είναι Εύζωνας, είναι κομμάτι της παράδοσης, συνώνυμο της Δημοκρατίας και της ελευθερίας , είναι Εθνικό σύμβολο.
Δεν νιώθει πόνο, γιατί τον πόνο τον νικάει καθημερινά.

Δεν φοβάται γιατί δεν έμαθε να φοβάται.


Γαλουχήθηκε με αυτόν τον τρόπο.


Από τη στιγμή που θα φορέσει τα Ευζωνικά αποτελεί μέρος της ιστορίας.


Αυτό τον κάνει διπλά υπεύθυνο, φιλτράρει το οτιδήποτε και προσέχει κάθε στάδιο της ετοιμασίας του. Αν εκπαιδεύσει το μυαλό και την ψυχή, το σώμα απλά ακολουθεί κι αντέχει. Ταυτίζεται με την ελληνική λεβεντιά και αξιοπρέπεια, αψηφώντας τις καιρικές συνθήκες και αποτελεί παράδειγμα στρατιωτικής αρετής και ήθους.
Μέσα από την εκπαίδευση καταφέρνει να πειθαρχεί στο σώμα του και όχι το σώμα του να πειθαρχεί σ΄αυτόν. Συνεχίζει και φτάνει στο στόχο του σπάζοντας τη γραμμή του φόβου, του πόνου και της αβεβαιότητας.


Είναι ένα μεγάλο σχολείο ζωής και το μάθημα είναι , πως όταν προσπαθείς κάτι, δείχνοντας υπομονή, επιμονή και πειθαρχία, καταφέρνεις πολλά πράγματα.
Μοιράζεται τα πάντα με τους άλλους, νιώθει ιδιαίτερα ικανός, έχει πάντα ηθικό, δε "σπάει" εύκολα. Απονέμει φόρο τιμής σε εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για ένα κόσμο που δεν θα γευόντουσαν οι ίδιοι.


Είχαν καθήκον είπαν. Καθήκον έχει κι΄αυτός.


Αυτό που καλείται να κάνει είναι η συνέχιση μιας παράδοσης ,και η απόδοση τιμών σε όλους τους νεκρούς που έπεσαν για την πατρίδα και τα υψηλά ιδανικά.
Την ίδια στιγμή προτρέπει τους ανθρώπους να παλεύουν για το καλύτερο.
Είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση, ένα κίνητρο προκειμένου κάποιος να διεκδικήσει το ανέφικτο.


Οι Εύζωνες είναι κομμάτι της Ελληνικής Ιστορίας.


Μέσα από την ιστορική δράση των ευζωνικών ταγμάτων, οι εύζωνες έχουν αναχθεί σε σύμβολα γενναιότητας για τον ελληνικό λαό. Η ένδοξη δράση τους κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπήρξε καταλυτική με αποτέλεσμα οι εύζωνες να λάβουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού την εικόνα ηρώων. Έντονη δράση είχαν τα ευζωνικά τάγματα και κατά τη διάρκεια των υπόλοιπων ένοπλων συγκρούσεων του 20ού αιώνα στις οποίες είχε εμπλακεί ο ελληνικός στρατός (Μικρασιατική Εκστρατεία, Πρώτος και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος).


«Κάποιοι πιστεύουν ότι η σημαία είναι ένα πανί, άσπρο-μπλε. Κάποιοι άλλοι όμως πιστεύουν πως πίσω από αυτήν την σημαία υπάρχει μια πατρίδα. Σίγουρα οι Εύζωνες δεν ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. Σε καμία περίπτωση.
Υπάρχουν αγώνες, ιδεώδη, η Ελλάδα.


Αν δεν έχουν ιδεώδη, δεν μπαίνουν μέσα. Όχι γιατί κόβονται, αλλά γιατί πρέπει να πιστεύουν σε αυτό που πάνε να υπηρετήσουν, κάτι το οποίο ενισχύεται πολύ περισσότερο μέσα στη φρουρά.


Είναι δύσκολο για έναν απλό στρατιώτη να καταλάβει τι αντιπροσωπεύει και τι συμβολίζει η ευζωνική στολή. Βέβαια οι περισσότεροι γίνονται Εύζωνες επειδή το θέλουν οι ίδιοι, επειδή γνωρίζουν τα ιδανικά και τον ύψιστο φόρο τιμής που έχει ως Εύζωνας. Κάποιοι που θέλουν να φορέσουν την τιμημένη ευζωνική στολή είχαν Εύζωνα τον πατέρα, τον παππού ή τον προπάππου τους και είναι η απόδειξη ότι αποτελούν κομμάτι της εθνικής μας ταυτότητας.




Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, τη σημερινή στολή του Εύζωνα τη φορούσαν οι κλέφτες και οι αρματολοί. Η λιτή τους ενδυμασία, σε συνδυασμό με την ευτελή ποιότητά της, έδωσε στον Εύζωνα το προσωνύμιο «τσολιάς» (αυτός που φορά τσόλια, κουρέλια).

Στην Επανάσταση του 1821 καθιερώθηκε ως εθνική ενδυμασία όλων των αρχηγών και οπλαρχηγών. Tο κόκκινο φέσι συμβολίζει την αιματοχυσία της επανάστασης του 21 κατά των Τούρκων, τα μαύρα κρόσσια που έχει το φέσι συμβολίζει τα δάκρυα των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της τουρκικής κατοχής.Και τέλος οι 400 πιέτες της φούστας τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους.

Κάποια στιγμή χτυπάνε τα πόδια τους επιβλητικά.

Τα χτυπάνε για να ακούν οι πρόγονοί μας ότι είμαστε ζωντανοί και ελεύθεροι.

Η αίσθηση του να φοράει τα τσαρούχια, ένα από τα βαριά (κυριολεκτικά και μεταφορικά) σύμβολα της Ευζωνικής στολής. Είναι απερίγραπτη.

Είναι σα να μπαίνει σε χρονομηχανή και στα πόδια του να φοράει την ιστορία των αγώνων των προγόνων σου.

Λένε πως τα τσαρούχια είναι βαριά, και όντως Ισχύει.

Καθένα από αυτά ζυγίζει δυο κιλά! Αλλά ακόμη περισσότερο βάρος τους δίνουν το αίμα και τα δάκρυα που τα έχουν ποτίσει τόσα χρόνια οι αγώνες των πολεμιστών, οι οποίοι τα φόρεσαν πριν από εμάς για την Πατρίδα, την Ελευθερία και τη Δημοκρατία.
Όταν πλέον κάποιος γίνει εύζωνας και ξεκινήσει για την υπηρεσία στις οδούς Ηρώδου Αττικού ή στην Β. Σοφίας βλέπει ότι από το σημείο που περνάν οι Εύζωνες, πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου σχηματίζεται ένα λευκό μονοπάτι από το χτύπημα των τσαρουχιών.

Το μονοπάτι αυτό σύμφωνα με τους Εύζωνες συμβολίζει το δρόμο προς τους απελευθερωτικούς αγώνες. Οι Εύζωνες δεν βγαίνουν από αυτό το μονοπάτι ότι και να συναντήσουν.

Το μυαλό ξεπερνά το σώμα!

Πειθαρχία-Λεβεντιά-Πείσμα, είναι τα απαραίτητα συστατικά για να καταφέρει κάποιος να τελειώσει την εκπαίδευση. Εφόσον το καταφέρει όμως, αρχίζει η μεταμόρφωσή του. Αλλάζει και το μυαλό του και η περπατησιά του. Αποκτά μια στιβαρότητα και μια σιγουριά που τον ακολουθεί και μετέπειτα, στην πολιτική ζωή του.
Αυτή η μεταμόρφωση είναι το πιο μαγικό πάνω του. 

Μια φορά Εύζωνας, πάντα Εύζωνας, λένε.


Από τη στιγμή που εκπαιδεύεται τον τίτλο αυτόν θα τον κουβαλάει μια ζωή.
Αποκτάει μια απίστευτη λεβεντιά και πείσμα. Πείσμα για τον εαυτό του, για να τα καταφέρει, για τους γονείς του, για την πατρίδα, για τους αξιωματικούς και τους εκπαιδευτές του μα πάνω απ΄όλα για την Ελλάδα. Οι μνήμες δε σβήνουν ποτέ, πάντα ξυπνάνε. Ποτίζεται πλέον το αίμα. Όπως εκπαιδεύεται εκεί μέσα, έτσι καλείται να συνεχίσει τη  ζωή του.

Μερικά πράγματα ξεκινούν από την παιδεία, από το πως γαλουχείται από την οικογένεια και το σχολείο ένα παιδί , για να φτάσει στο σημείο να υπηρετήσει κάτι που τιμά τον ίδιο, την οικογένειά του και την πατρίδα. Θεωρούν ότι είναι ικανοί να μπουν στο σώμα και να τα καταφέρουν. Νιώθουν ότι πρέπει να είναι αντάξιοι αυτού του βάρους που έχει η πατρίδα και η σημαία. Μετά έρχεται και η οικογένεια, αλλά νομίζω πως πρώτα το κάνουν για την πατρίδα. Το κίνητρο είναι ηθικό. Για τα ιδεώδη που έχουν. Αυτό είναι το χρέος τους, να υπηρετήσουν επάξια την πατρίδα.
Το τέλος της θητείας τους θα τους βρει γεμάτο αναμνήσεις. Θα πάρουν ένα πολύ σημαντικό  μάθημα ζωής. Είναι μία σπουδαία εμπειρία και θα γίνει μία σημαντική ανάμνηση.

«Είναι αυτό που θα προτρέψουν στα παιδιά τους να το κάνουν και να το ζήσουν με όλη τους τη δύναμη.

Οι μνήμες από τη θητεία αυτή θα τον ακολουθούν σε όλη του τη ζωή. Θα καταφέρει  να γνωρίσει  πολύ καλύτερα τον εαυτό του και να αποκτήσει  μεγαλύτερη πειθαρχία και υπομονή.


Ο Εύζωνας δεν είναι ποτέ μόνος του!  Έχει μαζί χιλιάδες, η αγάπη που παίρνει από τον κόσμο είναι ατελείωτη, αστείρευτη. Βρίσκεται στα σπίτια ανθρώπων από όλα τα κράτη, Αμερική, Ρωσία, Κίνα, Αυστραλία. Ο τουρίστας δεν ξέρει καν το όνομά του , όμως με καμάρι φωτογραφίζεται δίπλα του.

Μπροστά στα ακίνητα σώματα και μάτια των Ευζώνων διαδραματίζονται αρκετά περιστατικά.

Ένας άντρας σε αναπηρικό καροτσάκι σηκώνεται με τη βοήθεια των χεριών του - δεν έχει πόδια- σε ένδειξη σεβασμού.

Παππούδες που είχαν πολεμήσει στέκονται δίπλα τους και κλαίνε. Μία γυναίκα πλησιάζει και ψιθυρίζει ότι και ο δικός της πατέρας υπηρέτησε στο τάγμα.
Άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων και ηλικιών κάνουν μία μικρή στάση για να φωτογραφηθούν.


Οι Εύζωνες αποθεώνονται παντού. Πολύ περισσότερο στο εξωτερικό.
Εκεί που ζουν Έλληνες τους οποίους καθετί από τη πατρίδα, τους συγκινεί.
Πόσο μάλλον οι Εύζωνες.

Θα σας πω μια μαρτυρία ενός παλιού Εύζωνα που γνώρισα εγώ ο ίδιος:
« Κι όμως είχα την τιμή να υπηρετήσω σαν σκοπός του Προεδρικού μεγάρου και ποτέ μα ποτέ δεν θα ξεχάσω τη πρώτη μου υπηρεσία…
Δέος και ανατριχίλα γιατί ακόμη δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήμουν και εγώ ο Εύζωνας που ήθελα πριν πολλά χρόνια να γίνω, από μικρό παιδί… Τον μύθο που είχα στο μυαλό μου τόσα χρόνια και έγινε πραγματικότητα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την ημέρα…»

Πράγματι, τη θητεία στο επίλεκτο αυτό σώμα, δεν μπορεί κανείς να την ξεχάσει θα την κουβαλάει σε όλη σου τη ζωή, συζητώντας  για αυτό ακόμη κι ύστερα από πολλά χρόνια. 

Το καθήκον τους είναι να στέκονται ακίνητοι και να παραμένουν αμίλητοι. 





Ο Άγνωστος Στρατιώτης, ξαπλωμένος ανάσκελα, παρ’ όλο που δεν κινείται, μπορείς να νιώσεις ότι σηκώνεται από την κλίνη του για να τον δει καλύτερα και να κρίνει το κάθε τους βήμα.

Οι εύζωνες, όμως, έχουν πολλά να πουν και ακόμα περισσότερα να μας διδάξουν.
Ένα μπράβο για τη λεβεντιά, την αρχοντιά, τον χαρακτήρα, το φιλότιμο, την ευγένεια, την αλήθεια, την απλότητα, την πίστη, την πειθαρχία, τη θέληση και τη δύναμη της ψυχής αυτών των παιδιών.

Παιδιών με αξίες και ιδανικά.

Εύζωνες, ήρωες, που μας κάνουν να φουσκώνουμε από υπερηφάνεια.

ΒΡΑΧΑΣ Θ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Λαογράφος, Φυτείες



No comments