«Όσα δεν είπαμε» της Χριστίνας Κανδιανοπούλου, εκδόσεις Λιβάνη.

Οι δυσκολίες φτιάχνουν τους ανθρώπους και διαμορφώνουν τους χαρακτήρες. Οι δυσκολίες είναι αυτές που αναλόγως πώς τις εκλαμβάνει ο καθένας, δυναμώνουν ή διαλύουν τις σχέσεις. Αυτό το βιβλίο μιλάει για την πρώτη πτυχή, για τη δύναμη. Για την αγάπη, τη στοργή, την ελπίδα.

Ενα βιβλιο γραμμενο απο την Χριστίνα Κανδιανοπούλου, το γενος Καποτη απο τις Φυτειες. Κορη της Σταυρούλας Πέτρου Καποτη.


Μια διαχρονική ιστορία αγάπης και θυσίας, που θα λατρέψουν οι φανατικοί αναγνώστες 
της Κέιτ Μόρτον. Πρόκειται για μια πολύ καλή προσπάθεια αφού στην Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο,(έγινε διαδικτυακά μέσα Δεκεμβρίου) και η Χριστίνα παρουσιάστηκε εκει ως πρωτοεμφανιζομενη  συγγραφέας.  


Η Μάρω και ο Στράτος γνωρίστηκαν την περίοδο του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου. 
Αγαπήθηκαν και χάθηκαν για να ξαναβρεθούν δυο χρόνια αργότερα, ενώ µαινόταν ο 
εµφύλιος πόλεμος. Το ζευγάρι βρίσκει τελικά καταφύγιο στη γιαγιά του Στράτου, 
την ευρηµατική και πανέξυπνη Καλλιρρόη. Με την υποστήριξή της κάνουν οικογένεια. 
Καθώς η Μάρω και ο Στράτος γνωρίζουν καλύτερα ο ένας τον άλλο, η σχέση τους 
βαθαίνει, µετατρέπεται σε κάτι πολύ περισσότερο από µια απλή πράξη αγάπης. 
Η Μάρω δεν µπορούσε να κρατήσει τη συγκίνησή της κρυφή και δάκρυσε όταν 
σήκωσαν τα ποτήρια τους να ευχηθούν για το σµίξιµο αυτό. Ο Στράτος ήταν 
πανευτυχής, το ίδιο κι η Καλλιρρόη, που ήξερε τι είχε περάσει το ζευγάρι. 
Της τα είχε διηγηθεί η Μάρω τ’ απογεύµατα που περνούσαν στο σαλόνι του 
πάνω ορόφου. Ενα σύκο είχαν µοιραστεί κάτω από τη σκιά µιας µουριάς. 
Μ’ ένα πιάτο χυλοπίτες και δύο ελιές χόρταιναν κι έπεφταν για ύπνο πάνω στα 
φυλλώµατα της όχθης του ποταµού, ή έχοντας φάει µια χούφτα αµύγδαλα 
κι έχοντας κάνει έρωτα κάτω από τα πλατάνια. Είχε φτάσει η ώρα να έχουν 
από πάνω τους µια σίγουρη σκεπή, να κοιµηθούν σε κανονικό κρεβάτι
 µε καθαρά, ζεστά σκεπάσµατα και ν’ απολαύσουν ένα γιορτινό γεύµα. 
Χαιρόταν που τους τα πρόσφερε εκείνη.


Μια ωραία όσο και μεγάλη ηθογραφική ιστορία, που καταλήγει στις 
µέρες µας, παρακολουθώντας τις ζωές όλων των πρωταγωνιστών της. 
Ιστορία αγάπης, φόβου και θυσίας. Οι χαρακτήρες ξετυλίγονται καθώς περνούν 
τα γεγονότα. Κυριαρχούν η συγκίνηση και η ελπίδα. Με καλές περιγραφές 
και διαλόγους, εναλλασσόμενη πλοκή και καλή ροή, διαβάζεται ευχάριστα, 
παρά το μεγάλο όγκο του.
 
Χριστίνα Κανδιανοπούλου,
Όσα δεν είπαμε,
εκδόσεις Λιβάνη,
Αθήνα 2020,
σσ. 544

Με πληροφοριες απο kulturosupa.gr