Το γνέσιμο του μαλλιού, ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία και η εργασία αυτή απαιτούσε πολύ υπομονή, προκειμένου να παραχθεί λεπτό νήμα.
Το γνέσιμο γινόταν με τρία κλωστικά εργαλεία: Τη ρόκα, το αδράχτι και το σφοντύλι.
«Το κέντημα είναι γλέντημα και η ρόκα είναι σεργιάνι
μα ο αργαλειός είναι σκλαβιά, σκλαβιά πολύ μεγάλη»


Από την Ομηρική εποχή η ρόκα ήταν πολύτιμο δώρο, μας λέει το ο Όμηρος. Στην Ελένη χάρισαν «δώρα πολύτιμα» και μια χρυσή υλακάτη (ρόκα).
Η ρόκα. Ήταν ένα απλό εργαλείο με το οποίο οι γιαγιάδες μας έφτιαχναν το νήμα για το ρουχισμό του σπιτιού, που δεν άλλαξε στη μορφή του και δεν εγκαταλείφθηκε για χιλιετίες. Δεν υπήρχε γυναίκα ιδίως στα χωριά που να μην ξέρει να υφαίνει και να γνέθει με τη ρόκα .
«Το παλληκάρι το καλό θέλει καλή γυναίκα Να ξέρει ρόκα κι αργαλειό, να ξέρει να υφαίνει»

Όπου κι αν βρισκόταν η γυναίκα παλιά, δίπλα στο τζάκι, στην αυλή, στο δρόμο , στη βρύση, στο χωράφι, στο κοπάδι ή θα έπλεκε, ή θα έγνεθε. Σύντροφος αχώριστος η ρόκα. «τη ρόκα μου στην αγκαλιά τ’ αδράχτι στο ζουνάρι»

 

«Πάνω σε ψηλή ραχούλα κάθεται μια βλαχοπούλα
Και τη ρόκα της βαστάει πρόβατα κι αρνιά φυλάει»


Η ρόκα στην απλούστερη μορφή της ήταν μια ξύλινη διχάλα πάνω στην οποία στερέωναν τις τουλούπες για να τις γνέσουν. Υπήρχαν όμως και άλλες περίτεχνα σκαλισμένες και κεντημένες με παραστάσεις πουλιών και φυτικό διάκοσμο, από διαλεγμένα και εύκαμπτα ξύλα που οι μερακλήδες γνώριζαν

Ένα γνωστό δημοτικό τραγούδι που μιλάει για τη ρόκα.


«Πάρε Μαριώ μ` τη ρόκα σου,
Ωχ, κι έλα τη φράχτη-φράχτη
Βάσανα πω` χει η αγάπη!
Πάρε, Μαριώ μ` τη ρόκα σου
Ωχ, κι εγώ τον ταμπουρά μου
Βάσανα πω `χει η καρδιά μου.»



Σήμερα τέτοιες εικόνες αποτελούν νοσταλγικές μνήμες .



Πηγη: nikos pappas paradosi