Παδιά από τις Φυτείες στα 'Μπαλτουμεικα' την δεκαετία του 80

Κάποτε ήταν πολύ απλό να παίξεις ποδόσφαιρο. Μια αλάνα ή ακάλυπτος χώρος, μια μπάλα (ακόμα και σκισμένη με τη σαμπρέλα να κάνει το λεγόμενο «βυζί» στο πλάι), τέσσερις σχολικές τσάντες για δοκάρια και όλα ήταν έτοιμα!  Εσύ και το υπόλοιπο αναψοκοκκινισμένο τσούρμο πιτσιρικάδων ξεκινούσατε μια (ακόμη) ματσάρα που θα έληγε με τη δύση του ήλιου ή με απειλές των γειτόνων/μανάδων ότι θα σκίσουν το τόπι με κουζινομάχαιρο αν δεν μαζευτείτε επιτέλους στα σπίτια σας.



Από όσα θυμάμαι στις Φυτείες είχε η κάθε γειτονιά την δικη της αλάνα η αλλιώς γήπεδο.  

Είχαμε το ξακουστό Αλωνάκι στο δυτικό μέρος του χωριου, πάνω εκεί ψιλά όπου η τοπικη ομάδα εκεί είχε καμια 10αρια ίσος και παραπάνω παίχτες αλλα άμα σου έφευγε η μπάλα έπρεπε να την κυνηγήσεις κατω στα μεγα λιθάρια η ακομη και στην γαζη.  Ακριβώς από κάτω ήταν το βοηθητικό γήπεδο όμως, στα 'Καλαμπακιεικα', εκεί που γινόταν τοπικοί αγωνες μονο, όχι όλου του χωριου.  

Η ράχη στο πάνω μέρος του χωριου, στα  'Μπαλτουμεικα', με 5-7 παίχτες αλλα αρκετές, μαζορέτες, τις αδελφές των αγοριών. 

Ένα από τα καλύτερα γήπεδα ήταν αυτό πάνω στον Ai Λία, τα 'Δρουγεικα', επειδή είχε φυσικό χορτάρι. 

Είχαμε και την καυτή έδρα στα 'Σαλαγιανεικα' ένα γεμάτο πέτρες και με κατηφόρα γήπεδο, έκανε τις φιλοξενούμενες ομάδες να φοβούνται να περάσουν από εκεί. 

Φυσικά άλλες ομάδες έπαιζαν στο γήπεδο του Ακαρνανικού μπροστά από το δημοτικό σχολειό τότε,  μιας και οι παιχταράδες έμεναν κοντά.

Βασικά η κάθε γειτονιά είχε την αλάνα της, είχε την ομάδα της, είχε τους παιχταράδες της.  

Όλοι εχθροί την ώρα του ματσ αλλα καλα φιλαράκια μετά το τέλος του αγώνα, αφότου βεβαια περνούσε ο πόνος του χαμού αλλα και από το χτύπημα στο γόνατο.



Πολύ πριν ανακαλυφθούν τα 5Χ5, 8Χ8 και ο μόνος πολλαπλασιασμός που ξέραμε ήταν τα παγωτα πύραυλοι 4Χ4, η μπάλα της αλάνας αποτελούσε το κέντρο του κόσμου. Το να πεις πως επρόκειτο για τον ακάλυπτο που μαζευόταν τα παιδιά της γειτονιάς για να κλωτσήσουν το τόπι είναι μια υπεραπλούστευση. Ένας χαρακτηρισμός που αδικούσε κατάφωρα τον χώρο που αποτελούσε μια πρώτη απόπειρα αυτοοργάνωσης, μακριά από τους νόμους που ίσχυαν και προσπαθούσαν να μας επιβάλλουν δάσκαλοι, γονείς και καλοθελητές. Όχι φίλε μου. Η αλάνα είχε τους δικούς της κανόνες. Δηλαδή τους δικούς μας. Και οι παρακάτω ήταν οι πιο διαδεδομένοι σ’ αυτό το ιδιότυπο πολίτευμα των παιδικών μας χρόνων.

1. Ο χοντρός είναι πάντα τερματοφύλακας.

2. Το ματς τελειώνει όταν όλοι είναι κουρασμένοι.

3. Ακόμα και αν το σκορ είναι 20-0, όποιος σκοράρει το τελευταίο γκολ κερδίζει (το γνωστό «όποιος το βάλει»).

4. Δεν υπάρχει διαιτητής (διαφωνούμε και μόνοι μας).

5. Φάουλ δίνεται μόνο αν είναι πολύ ξεκάθαρο ή φανεί αίμα ή κάποιος αρχίσει να κλαίει.

6. Δεν υπάρχουν οφσάιντ (αυτά είναι φλώρικα πράματα)

7. Αν ο ιδιοκτήτης της μπάλας φύγει, τελειώνει (άδοξα) το ματς.

8. Οι καλύτεροι δύο παίκτες δεν μπορούν να είναι στην ίδια ομάδα.

9. Αν σε επιλέξουν τελευταίο είναι μεγάλη ταπείνωση.

10. Στα φάουλ το τείχος θα σταθεί πολύ κοντά στην μπάλα.

11. Το ματς σταματά όταν περνάει μέσα από το «πεδίο δράσης» ένα μεγαλύτερο άτομο.

12. Είναι για πάντα εχθροί οι παίκτες της πλησιέστερης γειτονιάς.

13. Όσοι δεν έχουν ιδέα από ποδόσφαιρο παίζουν άμυνα, άντε τερματοφύλακες.

14. Όταν έρχονται μεγαλύτεροι για να παίξουν, πρέπει να φεύγεις από το γήπεδο χωρίς πολλά πολλά (πέφτει και καμιά σφαλιάρα).

15. Υπάρχει πάντα ένας γείτονας που δεν σε αφήνει να παίξεις και θα απειλήσει να σου πάρει την μπάλα (ο γνωστός μαλακογείτονας).

16. Αν μπει στοίχημα στη μέση (πχ τα αναψυκτικά στο τέλος) το παιχνίδι είναι πλέον πολύ σοβαρό και μοιάζει με τελικό Μουντιάλ (και βάλε).

17. Τα τέρματα ήταν δύο πέτρες ή δύο μπουφάν, αλλά πάντα το ένα τέρμα ήταν μικρότερο από τ άλλο (ασταμάτητοι καβγάδες).

18. Όταν η μπάλα περνά πάνω από τον τερματοφύλακα, ποτέ δεν μετράει το γκολ (νέοι καβγάδες).

19. Αν ο χοντρός στο τέρμα είναι «ρουφήχτρας» θα κάνει στην άκρη και θα μπει στη θέση του ο καλύτερος!