Φυτείες Ξηρομέρου… μια παλιά εικόνα που ο χρόνος δεν κατάφερε ποτέ να σβήσει

Η πλατεία του χωριού μας, με το περίπτερο του Μπάρμπα Δημήτρη

Μια εικόνα γεμάτη αναμνήσεις, από εκείνες τις όμορφες εποχές που η πλατεία ήταν το σημείο συνάντησης μικρών και μεγάλων. Το περίπτερο του Μπάρμπα Δημήτρη ήταν πάντα εκεί, κομμάτι της καθημερινότητας και της ζωής του χωριού μας.

Πόσες αναμνήσεις, πόσες κουβέντες και πόσες όμορφες στιγμές έχουν περάσει από αυτή την πλατεία

Υπάρχουν τόποι που μπορεί να αλλάζουν με τα χρόνια, όμως μένουν για πάντα ζωντανοί μέσα στις αναμνήσεις των ανθρώπων τους.  

Κάπως έτσι είναι και οι Φυτείες Ξηρομέρου. Ένα χωριό που κάποτε έσφυζε από ζωή. Ένα χωριό γεμάτο κόσμο, γεμάτο παιδιά, γεμάτο μαγαζιά, φωνές, γέλια και καθημερινές συναντήσεις.

Τα Παλικαρια Των Φυτειων Εν Δραση

     Η Παλια Παιδικη Ποσοσφαιρικη Ομαδα Των Φυτειων

Ήταν τα χρόνια που η αγορά του χωριού είχε τη δική της ζωντάνια. Τα μαγαζιά ήταν πολλά και οι άνθρωποι μπαινόβγαιναν καθημερινά. Τα καφενεία είχαν κόσμο, οι δρόμοι κίνηση και στις γειτονιές υπήρχε εκείνη η γνώριμη φασαρία που σήμερα μοιάζει σχεδόν μακρινή.

Και πόσα παιδιά…

Το σχολείο των Φυτειών γέμιζε από παιδικές φωνές. Οι αυλές ήταν γεμάτες μαθητές, οι τάξεις γεμάτες πρόσωπα και οι δρόμοι μετά το σχόλασμα γέμιζαν από παρέες παιδιών που έτρεχαν, έπαιζαν και γελούσαν.

                  Γυμναστικές επιδείξεις από το Δημοτικό Σχολείο Φυτειών (Μαχαλάς)

Ήταν μια άλλη εποχή.

Τα παιδιά μεγάλωναν μαζί. Έπαιζαν στις αλάνες, στις πλατείες και στους δρόμους του χωριού. Δεν χρειάζονταν πολλά για να είναι ευτυχισμένα. Μια μπάλα, μια παρέα και ένας δρόμος αρκούσαν για να δημιουργηθούν αναμνήσεις που άντεξαν στον χρόνο.

Οι άνθρωποι τότε είχαν περισσότερες αφορμές να συναντηθούν. Ο ένας ήξερε τον άλλον, οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές και η καθημερινότητα είχε μέσα της περισσότερη ανθρώπινη επαφή.

Στις Φυτείες εκείνων των χρόνων, το χωριό δεν ήταν απλώς ένας τόπος. Ήταν μια ολόκληρη κοινωνία που ζούσε, εργαζόταν, γλεντούσε και μεγάλωνε τα παιδιά της μαζί.

Και σήμερα, όταν κάποιος κοιτάζει παλιές φωτογραφίες, δεν βλέπει απλώς πρόσωπα και κτίρια.

                                                                         Από αριστερά:
Μήτας Δημήτριος - Σακαρέλος Φώτιος - Μπέτσης Φώτιος - Μήτας Βασίλειος - ??? - Γελαδάρης Παναγιώτης

Βλέπει τη ζωή.

Βλέπει ανθρώπους που μπορεί να μην βρίσκονται πια κοντά μας. Βλέπει μαγαζιά που έκλεισαν, σπίτια που άλλαξαν, δρόμους που δεν έχουν πια την ίδια κίνηση. Βλέπει όμως και κάτι που δεν μπορεί να σβήσει ο χρόνος: τις αναμνήσεις.

                                             Δυο Πανέμορφες Γυναίκες Της Εποχής Εκείνης

                                                   Απο Αριστερά: Βραχα Ολγα & Mητα Γιαννουλα

Θυμάται τα πρόσωπα των παιδικών του χρόνων. Τους φίλους του. Το σχολείο. Τις φωνές των συμμαθητών. Τους γονείς και τους παππούδες που περπατούσαν στους δρόμους του χωριού. Τα καφενεία γεμάτα κόσμο. Τις γιορτές, τα πανηγύρια, τις Κυριακές και εκείνες τις απλές καθημερινές στιγμές που τότε θεωρούσαμε αυτονόητες.

Από δεξιά: Γιώργος Μαυρελης，Πανωραια Μακρυπίδη，Βάσω Μακρυπίδη，Ελένη Μακρυπίδη，Βασίλης Μακρυπίδης，Δήμητρα Μαυρελη

Και ίσως αυτό είναι το παράξενο με τον χρόνο.

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε την αξία εκείνων που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα.

Οι Φυτείες άλλαξαν. Όπως άλλαξε ολόκληρη η ελληνική ύπαιθρος. Ο πληθυσμός μειώθηκε, πολλά μαγαζιά έπαψαν να λειτουργούν και οι παιδικές φωνές στο σχολείο δεν είναι πια όσες ήταν κάποτε.

                                          Μαχαλά. Περί τα μέσα της δεκαετίας του 1950
Όρθιες από αριστερά: Μαριγούλα Π. Καπότη – Σταυρούλα Π. Καπότη – Αλεξάνδρα Ι. Μακρυπίδη – Ελένη Γ. Κουβέλη – Καλλιόπη Κ. Καρέλου (από Λεπενού)
Καθιστές : από αριστερά: Καλλιόπη Π. Καπότη – Λαμπρινή Α. Μακρυπίδη – Κική Γ. Σκαρλίγκου – Θεοδώρα Π. Καπότη – Κούλα Π. Καπότη

Όμως το χωριό συνεχίζει να υπάρχει.

Και μαζί του συνεχίζουν να υπάρχουν οι άνθρωποι που το αγάπησαν, εκείνοι που έζησαν τα παιδικά και νεανικά τους χρόνια εδώ και κουβαλούν μέσα τους μια ολόκληρη εποχή.

Γιατί οι παλιές Φυτείες δεν είναι απλώς μια ανάμνηση.

Είναι οι άνθρωποί μας.
Είναι οι γειτονιές μας.
Είναι το σχολείο μας.
Είναι τα μαγαζιά και οι πλατείες μας.
Είναι οι φωνές των παιδιών που κάποτε γέμιζαν τους δρόμους.

50 χρόνια πριν ,τελειόφοιτοι γυμνασίου πια και βολτάρουν στην πλατεία του χωριού Φυτειών μπροστά από τον Αι-Γιάννη.

Από δεξιά ο αείμνηστος Θύμιος Ανδρ. Τζαχρήστας στη μέση ο Ανδρέας Διον. Μακρυπίδης (πρώην βουλευτής Αιτ/νίας) και συνέχεια ο Δημήτρης Κ. Μακρυπίδης

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, εκείνες οι Φυτείες θα συνεχίσουν να ζουν.
Μπορεί να πέρασαν τα χρόνια…

Αλλά κάπου βαθιά μέσα μας, οι Φυτείες εκείνης της εποχής είναι ακόμα εκεί.

Με τις παιδικές φωνές στους δρόμους, τα μαγαζιά ανοιχτά, τα σχολεία γεμάτα και το χωριό να σφύζει από ζωή.

Φυτείες Ξηρομέρου… μια παλιά εικόνα που ο χρόνος δεν κατάφερε ποτέ να σβήσει.

Στη φωτογραφία εικονίζεται το κτίριο Δημαρχέιου στο οποίο ήταν εγγεγραμένοι και οι Μαχαλιώτες.

Η Μπαμπίνη από το 1837 ως το 1841 ήταν έδρα του Δήμου
Μαραθίας και ανήκαν σε αυτόν οι κοινότητες της Σκουρτούς , Χρυσοβίτσας , Πρόδρομος , Μαχαιρά , Παπαδάτου και Μαχαλάς (Φυτείες).
Επίσης οι συνοικισμοί Αννίνου , Γαρδί , Μανωλόπουλο .

Δήμαρχοι του Δήμου Μαραθίας διατέλεσαν οι:
Γιάννης Γιαννούλης και Γιάννης Λαινάς από τον Πρόδρομο και ο Θόδωρος Κίτζαλης (Κίτσαλης τώρα) η Τραμπαδόρος απ΄τη Μαχαλά.
Πάρεδροι του Δήμου από την Μπαμπίνη διετέλεσαν ο Χρήστος Κυριαζής και ο Βασίλης Πορτούλης.
Δημοτικοί σύμβουλοι ο Δημήτριος Βλαχάκης και ο Γεώργιος Κολώνιας.
Το Δημαρχείο στεγάζονταν στο σπίτι του Γούλα Κουτσούνα που βρίσκονταν στη άνω πλατεία του χωριού .
Το οποίο κατεδάφισε και έχτισε το σπίτι του ο Κ.Μπαρπαρούσης

Πηγή:Γεώργιος (Γάκιας) Παπαδημητρίου 

φωτογραφίες από τη σελίδα του Facebook: Αναμνήσεις έθιμα Φυτειωτών